W Muzyce lustrzanej na fortepian i elektronikę Stanisława Bromboszcza (1980–) centrum zainteresowania stanowi fortepianowe brzmienie, wzbogacone o warstwę elektroakustyczną, stając się medium wielotorowo realizującym koncepcję lustrzaności. Intryguje zawarty w utworze niezwykły potencjał interpretacyjny, który sprzyja poszerzaniu spektrum skojarzeń oraz poszukiwaniu odniesień do innych dziedzin sztuki. Niniejszy artykuł traktuje o kontekstach, które nie stanowiąc podwalin kompozytorskich założeń, inspirują do poszukiwania nowych sensów kreśląc subiektywną perspektywę correspondance. […] Według Eschera „gdyby muzykę można było graficznie zilustrować w sposób kompletny, wtedy, ogólnie rzecz biorąc, zwiększyłaby się jej przystępność, a receptywność tych, którzy jej doświadczają mogłaby wzrosnąć”. Być może są to echa odległe, jednak pewne elementy wspólne takie jak ingerencja w materię dokonująca się wedle konkretnych reguł przywodzących na myśl proces powstawania jego grafik cechuje także strukturę Muzyki lustrzanej. Dokonujące się w niej wyjście poza ramy dźwięku fortepianowego, swego rodzaju transgresja, jest z perspektywy wykonawcy wysoce atrakcyjna i pozwala poszerzać spektrum poszukiwań artystycznych o paralele z pogranicza sztuk wizualnych. Subtelne nawiązanie do archetypowego wątku Narcyza dochodzi do głosu poprzez umiejscowienie fortepianowego dźwięku w centralnym punkcie zainteresowania. Jest w tej muzyce coś magicznego, jest tajemnica, która rezonując z przestrzenią escherowskich fantazmatów wzmaga chęć eksplorowania, zagłębiania się w meandry labiryntu luster.