Tłumaczenia Szopena sprzęgają niejako dwie ukierunkowane patriotycznie postawy artystyczne – „rewolucjonisty słowa” i „rewolucjonisty tonów”. Wyraźnie obecny w mazurkach idiom poetycki dochodzący do głosu poprzez fascynację ludowością zainspirował Ujejskiego, który zawarte w tym dziele przesłanie o narodowej prawdzie „przełożył” na znany sobie język postromantyzmu. Recepcja „chopinowskiej poezji” według Ujejskiego rozciąga się między dwoma biegunami – z jednej strony doceniano walor eksponowania poetyki ówczesnego świata u progu nowych wyzwań, z drugiej zarzucano epigoństwo, patetyzm, echa tyrteizmu wpisanego w estetykę poezji narodowej. Zachowane są liczne przemówienia Ujejskiego stanowiące swoisty akt wiary w odrodzeńczą moc słowa, które – stając się medium poetyckim – zyskuje przywilej kształtowania patriotycznej wrażliwości młodszych pokoleń: „Młodość to szczerość!”. Ową pochwałę młodości, oświeconej cnotą dobrze rozumianej prostolinijności bezpośrednio odnieść można do chopinowskich mazurków, których poetyckie redakcje Ujejskiego stanowią osobliwą i niepowtarzalną kreację. Lektura i analiza tych wierszy, zwłaszcza z perspektywy wykonawcy – interpretatora znacząco przybliża obraz epoki jako wspólnej płaszczyzny kształtowania się wrażliwości i światopoglądu, otwierając nową perspektywę nieocenioną zarówno w procesie interpretacji, jak i odbioru dzieła.